قاصد قاصد زِ بَــرَم رفت که آرد خبر از یار باز آمد و اکنون خبر از خویش ندارد سعدیا گفتی که مهرش می رود از دل، ولی مهر رفت و ماهِ آبان نیز آرامم نکرد با من سخنت نیست ولی بهر تسلی گویم به دل خود ز زبان تو سخنها صدبار قلم تیز شد و خاطره نگذاشت یک جمله شکایت به نگارم ، بنگارم سینه ام را چاک ها کردی به پیکان ستم خوب کردی، کلبه تاریک ما روزن نداشت با هواپ

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید داستان غم پنهانی من گوش کنید قصه بی سر و سامانی من گوش کنید گفت و گوی من و حیرانی من گوش کنید شرح این آتش جان سوز نگفتن تا کی؟ سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی؟ روزگاری من و او ساکن کویی بودیم ساکن کوی بت عربده جویی بودیم عقل و دین باخته دیوانه رویی بودیم بسته سلسله سلسله مویی بودیم کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود یک گرفتار از این جمله که هستند نبود نرگس غمز